داریوش نوروزی

۱۰ آذر ۱۳۹۸ | ۱۴:۲۷ کد : ۳۱۱۶ زندگینامه خیرین مدرسه ساز گفت وگو
مدرسه سازی ضرورت و وظیفه است
داریوش نوروزی

داریوش نوروزی، دارای مدرک دکترای تعلیم و تربیت آموزش و پرورش، به رغم اینکه جزو نیکوکاران مدرسه ساز است و در استان همدان مدرسه ساخته خودش را خیر نمی‌داند و میگوید مدرسه‌سازی، وظیفه‌اش بوده که انجام داده است. گزیده‌ای از گفت وگو با او در ادامه می‌آید.

حدود 54 سال است که معلم هستم. 54 سال معلمی از روستاهای بسیار دور ایران تا امروز که در دانشگاه علامه طباطبایی هستم؛ روستاهایی که 50 سال پیش با چهارپایان به آنجا رفت وآمد می‌شد و امروز تردد با انواع خودروهای پیشرفته است. طی همه این سال‌ها همواره احساسم بر این بوده که خودم را مدیون مملکتم می‌دانم. از این رو ابتدا به خاطر رضای خدا و رضای فرزندان میهنم و در آخر هم برای حس خودم مدرسه ساختم.

بر این باورم که مدرسه سازی در کشور ما یک ضرورت است، چرا که دانش آموزان نیاز به فضای آرام و محلی مناسب برای تحصیل دارند. البته این را بگویم که خودم را خیر نمی دانم و در اصل وظیفه‌ام را انجام داده‌ام و این شکسته نفسی نیست. اگر کارهای بیشتری انجام دهم و از خط وظیفه بالاتر بروم، آن وقت می‌توانم خیر باشم، وگرنه تا اینجا، کارهایی که انجام داده ام فقط وظیفه بوده است. در واقع هر ایرانی که در این مرز و بوم زندگی می کند باید به فکر تعلیم و تربیت فرزندان مملکت اش باشد.

مدرسه و کلاس نو ضرورتی است برای آموزش بهتر، چون اگر فضای کلاس آماده باشد، بسیاری از مسائل تربیتی حل خواهد شد و به عبارتی دیگر اگر مدرسه را یک مکان امن برای دانش آموزان و معلم را مأمن اجتماعی هر شاگرد بدانیم، ضرورت ساخت مدرسه اجتناب ناپذیر است.

توصیه ام به تمام کسانی که توانایی دارند این است که پا پیش بگذارند و به سازمان نوسازی مدارس کشور کمک کنند تا معضل بزرگ کمبود مدرسه در کشورمان حل شود. در بسیاری از نقاط کشور و به ویژه روستاها با کمبود و حتی نبود مدرسه مواجه ایم. سال 43 که در یکی از روستاها شروع به درس دادن کردم دیدم سر کلاس، ابری که برای تخته پاک کن بود نیست. به بچه ها گفتم ا ابر کجاست؟ گفتند نمی دانیم. بعد متوجه شدم که همه دانش آموزان مقداری از ابر تخته پاک کن را خورده بودند. آنها نمی دانستند ابر تخته پا ککن چیست؟ در واقع ما با چنین کمبودهایی دست به گریبانیم و حقیقتاً اگر کسی بتواند و کمک نکند جزو این مملکت و آب و خاک نیست.

محیط یکی از ارکان اصلی تربیت و تعلیم است و اگر محیط مناسب وجود نداشته باشد، یک رکن آموزش و پرورش لنگ است. این را هم عرض کنم که طبق استاندارد، برای هر دانش‌آموزی 10 مترمربع فضای آموزشی نیاز است. ما 14میلیون نفر دانش آموز داریم که اگر این عدد را در 10متر ضرب کنیم فضای آموزشی لازم به دست می آید. حالا پرسش این است که چه کسی باید این مقدار فضا را درست کند؟ تا چه اندازه دولت قدرتش را دارد که چنین فضای عظیمی را ایجاد کند. فکر نمی کنم دولت توانایی داشته باشد برای 14 میلیون دانش آموز و هر دانش آموز 10مترمربع فضای آموزشی درست کند. بنابراین این کار وظیفه افراد امثال من است که در این مملکت زندگی می کنند. همچنین می توانیم دیگرانی را که توانمدرسه سازی دارند تشویق کنیم.

آرزویم این است که فرزندان مملکتم از زندگی‌شان لذت ببرند. خیلی از بچه‌ها در بیابان‌ها در چادر زندگی می کنند و در چادر هم درس می‌خوانند. بسیاری از عشایر ایران در چادر مدرسه دارند. خیلی از فرزندان این مملکت روی زمین می نشینند و به درس گوش می دهند. ما در کشورمان افراد ثروتمند زیادی داریم که اگر دست به دست هم بدهند می‌توانند کاری کنند که بچه‌های ما بدون مدرسه نباشند.

کلید واژه ها: داریوش نوروزی زندگینامه خیرین مدرسه ساز


نظر شما :